San Francisco

U vraagt zich natuurlijk af of ze de eerste dagen hebben overleefd. Ik moet de ramptoerist teleurstellen, want dat hebben ze. De eerste vlucht van Amsterdam naar Washington verliep vlekkeloos. Er werd omgeroepen dat dit de allerlaatste vlucht van de piloot was voordat hij met pensioen ging. Stel je voor dat ze zouden omroepen dat het de alleréérste vlucht zou zijn. Dan zit je toch wat minder relaxed in je stoeltje.

Eenmaal aangekomen in Washington troffen we nog wat oude bekenden uit Heel, dus hebben we samen daar de eerste Starbucks van de vakantie gedronken. Op de beker zetten ze je naam, en bij ontvangst van mijn White Chocolate Mocha werd het al snel duidelijk: óf ik moet nog werken aan mijn uitspraak, óf, waarschijnlijker, schatte mevrouw Egberts mijn leiderschapskwaliteiten op waarde:

Starbucks

Onze vlucht richting San Francisco geschiedde in een ander, kleiner toestel, dat best krakkemikkig genoemd zou kunnen worden. Echter ook dit keer wist de piloot, zij het wat minder soepel dan onze bovengenoemde veteraan, het toestel veilig op de grond te zetten.

Via een shuttlebus zouden we naar het hotel gaan. Achteraf bleek dat je die van tevoren moest bestellen. Geen nood! Toen de chauffeur uit het busje dat het logo van ons hotel droeg stapte, vroeg hij of we Mr. Phillips waren. Nou, dat waren we. Een uurtje later lagen we heerlijk te slapen.

De volgende ochtend hebben we per BART (de metro), te voet en met de klassieke kabeltram de stad verkend. Om “downtown” te komen, leidde onze wandelroute ons langs twee straten net buiten downtown. Nog nooit hebben we zoveel daklozen gezien. Ik opperde Daniëlle in deze buurt niet teveel de toerist uit te hangen (“doe die kaart weg!”). Het leek goed te gaan, totdat we een dakloze man zagen die iets aan het snuiven was op de stoeprand. Daniëlle vond het indrukwekkend. “Waat is dae aan ’t doon?” “Niks, doorlaupe.” Wie Daniëlle echter een beetje kent, hoef ik niet te zeggen dat er een “Jao mer…” volgde. “Doorlaupe!!!”

We hebben een hoop mooie dingen gezien, onder andere de Golden Gate Bridge, de Ghirardelli Chocolate Company en Lombard Street. Die laatste staat bekend als het kronkeligste straatje van de wereld. De straten van San Francisco zijn namelijk heel steil, dus de bochten zijn nodig om het verkeer veilig te laten afdalen. ’s Avonds zijn we nog met de ferry naar Alcatraz gegaan, waar we een indrukwekkende rondleiding hebben gehad. Zeer boeiend, om maar een woordspeling te gebruiken.

Na een lange dag in San Francisco gingen we naar bed, om de volgende ochtend onze huurauto op te halen. We konden kiezen uit verschillende SUV’s, maar het is de Chevy geworden. Wie wil er nou door Amerika reizen in een Japanner? Gisteren (maandag) dus al flink wat kilometers gemaakt, richting Yosemite National Park. Er zijn maar een paar kleine verschillen t.o.v. rijden in Nederland. Zo zijn alle auto’s wat groter, mag je rechts afslaan als je rood licht hebt en mag je maar 65 op de snelweg. Ook lijken de wegen soms wat op die van België. De chauffeurs gelukkig niet.

Vandaag gaan we Yosemite Park verkennen, waarna onze reis zich langzaamaan voortzet richting Death Valley. We hebben enkele foto’s geüpload op de fotopagina. Neem gerust een kijkje, het mag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *